ยินดีต้อนรับสู่ชุมชนบ้านเกิ้ง

menu


Free Clock

ยินดีต้อนรับ



ประวัติความเป็นมาของชุมชนบ้านเกิ้ง บ้านเกิ้ง อำเภอบ้านไผ่ แต่ก่อนมาตั้งอยู่บริเวณวัดพระเจ้าใหญ่ผือบัง (บ้านเก่าผือบัง) บริเวณที่ตั้งอยู่ทางด้านเหนือ วัดพระเจ้าใหญ่ผือบัง (ตาผ้าขาว) โดยอาศัยน้ำดื่มน้ำใช้จากหนองผือบัง ตามสันนิษฐานเห็นว่า ชาวบ้านเกิ้งเป็นชาวบ้านเมืองเพียมาตั้งที่บริเวณวัดพระเจ้าใหญ่ผือบัง ซึ่งมีหน้าที่ ตัดฟืนป่าหินเหล็กไฟ และพรานป่าหาเสบียงจากสัตว์ ส่งไปต้มเกลือสินเธาว์และเสบียงอาหารที่ทุ่งเมืองเพียส่งให้แก่เมืองหลวง จะเห็นกองดินจากการต้มเกลือเป็นเนินดินขนาดใหญ่กลางทุ่งเมืองเพียอยู่หลายเนิน เพราะดินเกลือและเศษของเตาไฟต้มเกลือ ต่อมานายพรานสี นายพรานมี และนายพรานลาดออกด้ามเนื้อ (ล่าสัตว์)ได้มาพบแหล่งน้ำใสสะอาดใช้ดื่มกิน ได้เรียกว่า “ห้วยอีก่าน” คงเรียกชื่อตามสัตว์ป่าคือ “อีเหน” มีหางยาว หางสีขาว ชาวบ้านเรียกว่า “อีเหนหางก่าน” มีจำนวนมาก บริเวณลำห้วยนี้จึงเรียกว่า “ห้วยอีเหนหางก่าน”แต่เรียกสั้นๆว่า“ห้วยอีก่าน”และทางจากลำห้วยอีก่านไปด้านทิศตะวันออกประมาณ 50 เส้น พบลำห้วยขนาดใหญ่น้ำใส เย็นร่มรื่นด้วยต้นไทรย้อย ต้นตะเคียนใหญ่ มีปลาชุกชุม ใต้ต้นไทรมี “หินเกิ้ง” ขนาดใหญ่เท่ากระด้งใบใหญ่ เวลาน้ำไหลผ่านน้ำจะแตกกระเซ็นกระทบแสงแดดเป็นสีรุ้ง ถ้าน้ำไหลมาแรงจะกระทบเป็นน้ำหมุน หมุนเป็นเกลียวคลื่นจึงเรียกตามชื่อ “หินเกิ้ง” ว่า “กุดเกิ้ง” คำว่า “กุด” หมายถึงแอ่งน้ำ “เกิ้ง หรือ อีเกิ้ง” หมายถึง ดวงจันทร์ ลำห้วยเกิ้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของวัด ห้วยเกิ้ง






copyright©2010:banphai school khonkaen 40110.all right reserved.
ติดต่อผู้ดูแลเว็บไซต์ปรับปรุงครั้งล่าสุด 21 ธันวาคม 2552
display 1024*768 pix4els or more.